Um Icecad

Upphaf Íslenska Cadillac-klúbbsins

Upphaf íslenska Cadillac-klúbbsins má rekja til ameríkureisu þeirra kolleganna Ólafs Gunnarssonar og Einars Kárasonar árið 2006. Báðir höfðu lengi alið með sér þann draum að aka þvert yfir Ameríku, fara um sögufrægar þjóðleiðir eins og Route-66 og skrifa síðan bók um ferðina og upplifunina af landinu stóra. Báðir voru rithöfundarnir gamalgrónir aðdáendur frægra bóka um akstur yfir vestrænu heimsálfuna, má þar nefna: „Þrúgur reiðinnar“ eftir John Steinbeck og „Á vegum úti“ eftir Jack Kerouac, en Ólafur hafði einmitt þýtt þá bók á íslensku nokkrum árum fyrr. Og þar sem þeir tvímenningar Ólafur og Einar eru báðir út af bílamönnum komnir skipti miklu máli að fara slíka ferð á rétta ökutækinu; það yrði að Vera amerískur bíll af eðaltagi, helst með krómi og vængjum, og var stefnan sú að útvega gullaldarmódel til fararinnar, helst frá árunum í kringum 1960 þegar bandarísk bílaframleiðsla með tilheyrandi skreytilist ER af mörgum talin hafa risið hæst.

Það fór svo að Ólafur tók að sér það verkefni að útvega bílinn og hóf hann að kanna sambönd sín við bílamenn vestanhafs í gegnum tölvupóst og netið. Ólafur ER eins og margir dellumenn mismikill aðdáandi ólíkra bílaframleiðenda, og fljótt beindust sjónir Hans að útgáfum úrvalsvagna frá General Motors og þá helst Pontiac eða Cadillac. Og þegar svo bættist í hóp þeirra förunauta sá kunni bílamaður Aðalsteinn Ásgeirsson – Steini í Svissinum – má segja að hringurinn hafi lokast; ekkert minna en Kaddi myndi duga fyrir þá ævintýrareisu sem framundan var. Og brátt var Ólafur búinn að festa sér einn slíkan frá Chicagó-svæðinu; hvítan tveggja dyra hardtopp af ´60 árgerðinni. Og ákveðið var að leggja upp í ferðina í maí 2006, fljúga til New York og aka frá Atlantshafsströndinni austanmegin og vestur að Kyrrahafi; enda í Los Angeles og San Fransisco.

Bíllinn, sem enn var í Chicago, hafði þá staðið óhreyfður um alllanga hríð og reyndist ekki Vera í ástandi fyrir langferð; Ólafur fékk kontaktmenn sína á svæðinu til að koma honum á verkstæði og lappa upp á það helsta. En þegar dró nær brottför fór hann að fyllast áhyggjum; fleiri menn höfðu bæst í hópinn; Jóhann Páll Valdimarsson útgefandi sem slóst í förina sem ljósmyndari og kvikmyndagerðarmaðurinn Sveinn M. Sveinsson í Plús-film, auk þess sem bílaáhugamaðurinn Haukur Ísfeld hugðist Vera í samfloti við þá, að minnsta kosti fyrsta kastið. Allur þessi hópur var væntanlegur til New York en bíllinn stóð enn á lyftu á verkstæði í útjaðri Chicago. Það varð úr að Ólafur útvegaði sér annan vagn, ljósbláan kadda af ´68-gerð, bíl í „sultufínu standi“, sem beið þeirra í New York. Á honum var svo ekið í samfloti við bílaleigubíl kvikmyndagerðarmannsins til Chicago, þar sem hvíti bíllinn beið og var enn ekki ferðbúinn.

En þótt ljósblái kaddinn hafi reynst þeim félögum vel á fyrsta hluta leiðarinnar var samt ákveðið að láta ljúka við að lappa upp á þann hvíta þarna í Chicago og halda áfram á honum; hann þótti „gullaldarlegri“ í útliti með vængjum sínum og krómi. Og segja má að í bókinni vinsælu „Úti að aka“ sem þeir tvímenningar skrifuðu um ferðina og kom út síðar saman ár leiki þessi hvíti Cadillac stórt hlutverk og sé raunar ein af aðalpersónum sögunnar. Því að hann reyndist um margt vanbúinn til þeirrar löngu leiðar sem þeir áttu eftir um Route-66 til Kyrrahafsstrandarinnar; hann var að stoppa og bila á ólíklegustu stöðum og tafir og bið ferðafélaganna ásamt ævintýralegum reddingum Steina í Svissinum krydda frásögnina og fylla af óvæntum uppákomum. Á leiðarenda komust þeir þó, en þar má líka segja að bíllinn hafi gefist upp; hann var skilinn eftir í geymslu í Los Angeles og síðar seldur bílamönnum vestanhafs. Bláa kaddann flutti Ólafur hinvegar heim til Íslands og enn má sjá honum bregða fyrir á vegum landsins.

En það var semsé í aðdraganda þessarar reisu sem Íslenski Cadillac-klúbburinn var stofnaður; þeir ferðafélagar mynduðu kjarnann í upphaflegu meðlimaskránni og Ólafur var kjörinn fyrsti formaður. Ástæða stofnunar klúbbsins var meðal annars sú að með honum ætti að Vera hægt að stóla á aðstoð systurklúbbsins vestanhafs ef í nauðurnar ræki, þótt raunar hafi lítið á það reynt. En virðing ferðafélaganna fyrir úthaldi og glæsibrag þessara bifreiða var ósvikin jafnt í ferðalok sem áður en lagt var í´Ann.

Höfundur: Einar Kárason